รับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์

 

วันอังคารที่ ๘ เมษายน ๒๕๕๑

หลังจากที่เรียนพิเศษที่ซีคอนเสร็จ

รีบกลับออกมาอย่างด่วนจี๋  <<< หรอออ

รีบนั่งรถและข้ามเรือไปฝั่งพระประแดง

นัดกับเพื่อนว่าจะไปวังหลัง

 

หลังจากเสร็จจากธุระแล้ว   <<< อะไรที่เรียกว่าธุระ

๖ โมงเย็นกว่าๆ ขึ้นรถเมล์จากท่าเรือพระประแดง เพื่อจะกลับมาที่หนามแดง

ระหว่างทางนั้นบางคนจะรู้ดีว่ามันมีอะไร

ขึ้นรถไปสักพัก

 

แกร่กกก~ก

 

ได้ยินเสียงเหมือนบางสิ่งบางอย่างตกลงบนพื้น

หันซ้าย   หันขวา    ...ไม่มีอะไรนิ่หว่าาา...

 

เกือบทุ่ม หรือทุ่มนิดๆจำไม่ได้

รถเมล์ขะเยื่อนมาถึงใกล้มหาวงศ์

ท้องฟ้าก็ยิ่งมืดลง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

กดหมายเลจ 2 แล้วโทรออก

รอสายไปสักพักมีคนรับ

ประสาทสัมผัสส่วนหูรับรู้ว่าปลายสายไม่ใช่คนที่โทรไปหา

แม่พี่เดียร์รับโทรศัพท์  บอกว่าพี่เดียร์ไปวิ่ง

อยากบอกว่า...

แม้จะไม่เคยเจอ  แต่ลึกๆรู้สึกว่าใจดียังไม่รู้

พูดด้วยน้ำเสียงที่น่ารักมากๆ

ทำให้เราไม่รู้สึกกลัวเหมือนแต่ก่อน

 

ใกล้จะวางสาย

".....มาเที่ยวบ้านสิ่......"

 

 

หาาาาา

 

พูดกับหนูหรอคะ?

ชวนหนูไปบ้านหรอคะเนี่ย

ไปได้นะ  เดี๋ยวก็ใกล้จะถึงแล้วค่ะ

 

เราไม่ได้ตอบอะไรไป   สักพักก็วาง

 

ดีใจนะเนี่ย

อันที่จริงก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าพูดกับเรารึป่าว  เหอๆ

แต่ก็ดีใจไปแล้ว

 

สรุป  สุดท้ายก็ไม่ได้เข้าไป

ถามว่าไปทำอะไร

นั่นแหละ  ก็รู้ดี

 

ลงรถเมล์ที่อิม  ต่อรถสองแถวไปหนามแดง

 

ขณะที่อยู่บนสองแถว

รู้สึกแปลกๆ

เอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกง

 

กระจก!

 

กระจกหายไปไหนเนี่ย????

 

เริ่มหวั่นในใจนิดๆ

ภาวนาอย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย

 

ลงจากรถ  ข้ามถนนมาปากซอยบ้าน

ยืนอยู่หน้าปากซอยด้วยความกระสับกระส่าย

แทบจะเทของในกระเป๋าออกมาเพื่อหาสิ่งเดียว

 

สุดท้าย

ไม่เจอสิ่งที่ค้นหา

นั่งรถต่อเข้าบ้าน

ด้วยความรู้สึก.......

อย่างบอกไม่ถูก

 

ถึงบ้าน...

 

เงียบ

 

ไม่ได้พูดกับใครอะไรมากมาย

น้ำตาไม่มีหรอก

ไม่รู้จะร้องทำไม

ไม่ได้เศร้า  ไม่ได้เสียใจ

แค่ไม่รู้สึกอะไร

แต่ไม่ได้เฉย เฉย

ทำตัวไม่ถูก

 

นั่งรถมาด้วยรอยยิ้มในใจ ที่ได้คุยกับคนในโทรศัพท์

ถึงบ้านด้วยความรู้สึกที่รู้ว่าบางสิ่งบางอย่าง

 

หาย

 

 

ไม่รู้จะทำอย่างไง

 

คิดๆ

มันหายไปตอนไหน

 

คงเป็นเสียงที่ได้ยินบนรถเมล์แหละ

รู้และว่าเสียงอะไร

คงเป็นเสียงกระจกตัวเอง

 

 

 

 

จนถึงตอนนี้

ความรู้สึกก็บอกไม่ถูก

มันหายไปแล้ว

 

หายไปอีกแล้ว

 

 

ถาม

แล้วจะมาบ่นทำไม

 

ตอบ

ไม่รู้

 

 

ไม่รู้อะไรเลย

 

ไม่รู้อดีต  ไม่รู้ปัจจุบัน  และคงโง่ยันอนาคต

 

จะให้มานั่งพร่ำเพ้อ บนพร่ำเพื่อ กับคนที่บ้านหรอ?

เค้าได้หาว่าบ้ากัน

ตัวเองยังไม่รู้เลยว่าบ้ารึป่าว

 

และก็ไม่รู้จะไปบนกับใคร

บ่นในไดตัวเอง  เป็นสิ่งที่ตอนนี้พอจะทำได้

 

อยากพิมพ์ไรก็พิมพ์

 

 

เห้ออออ~อ

 

ชีวิตนี้เลวได้อีก

 

 

 

เท่าที่เคยเก็บภาพไว้ได้

คงจะหายสงสัย

ว่าทำไม แค่กระจกอันเดียวจะมาบ่นอะไรกันนักกันหนา

 

สุดท้ายเป็นภาพที่เคยวาดแล้วถ่ายด้วยโทรศัพท์ไว้

 

สุดท้าย

เท่านี้แหละที่ยังเหลือ

 

แม้ว่าจะต้องเสียความรักไป

แม้ว่าจะไม่เหลือใครสักคน

มันจะเจ็บจะช้ำกี่หน แต่คนๆนี้ไม่ท้อใจ

แม้ว่าในวันนี้ มีน้ำตา

จะข่มมันให้ไหลอยู่ข้างใน

ความฝันนั้นจบไป

แต่ยังเหลือตัวฉัน

 

 

 

 

สุดท้าย

สุดท้ายจริงๆ

ในเรื่องนี้  หรือว่าเรื่องไหนๆ

ใครจะคิดยังไง

.........

ก็แล้วแต่และกันนะ

ต่างคนมันก็ต่างความคิด

ต่างคนก็ต่างมุมมอง

 

 

อาจจะดูว่าไร้สาระ

มันก็จริง

ไม่มีใครเถียง

 

ก็แล้วแต่จะคิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลมหายใจของเมื่อวาน