รับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์

วันที่ 12 เมษายน 2551

ออกจากบ้านประมาณ 09 : 45 น.

มากินข้าวเช้าที่สุวรรณภูมิ   และก็รอรับใครบางคน

ขับรถมากี่ชั่วโมงก็จำไม่ได้  แต่คราวนี้ไม่มีหลับ

เพราะคลื่นไส้เอามากๆ  จะอ้วกให้ได้   พอแวะป๊ำก็เรียบร้อย

 

มาถึงบ้านเพก็แวะกินข้าวก่อน

 ไม่ได้ถ่ายตอนเสิร์ฟใหม่ๆ  กินไปแล้วเพิ่งนึกได้

น้องที่บ้าน ลูกของป้าน่ะ มันกินอยู่คนเดียวอ่ะ  ปูผัดผงกะหรี่

กินเสร็จจอดรถที่ท่าเรือโชคกฤษดา

ซื้อตั๊วสปี๊ดโบ๊ทไปเกาะเสม็ด

ขนของใส่รถ

อันที่จริงก็ไม่ได้ไกลอะไรนักหนาเล๊ย  เดินไม่ถึงสองนาทีก็ถึงเรือแล้ว ไม่รู้จะนั่งรถทำไม

นั่นไงเรือ  ลำซ้ายมือสุดน่ะ

ร้อนขนาดนี้ ยังมีอารมณ์ถ่ายรูป

ไอ้น้องชาย  ปะป๊า  โขมเอง

ไอ้น้องชาย  คุณย่า  คนน่ารัก (เอิ๊ก เอิ๊ก)

เหม่อมองฟ้า.....    ชมพูกว่านี้มีอีกมั้ย

เมื่อมาถึง

ห้องนอน   สองคนพี่น้องกำลังแอบดูคนเล่นน้ำ

อันนี้คือห้องน้ำ

อยากจะโดดสปิงบอร์ดอ่า  พอไปยืนใจมันหวิวๆ

สุดท้ายเปลี่ยนมาโดดที่ที่ต่ำกว่าแทน

ว่ายน้ำไม่แข็งอ่ะนะ เลยใส่ชูชีพ ก็ว่ายพอได้แหละ ว่ายไม่เป็นท่าน่ะ ^^

บันไดไม้สุดสยอง

น่าน ตรงนั้น ที่กำลังเอื้อมมือไปจับ

จับไปเต็มๆ เปลือกหอยเต็มๆ บาดมือเต็มๆ เลือดออกเต็มๆ

เจ็บมือ แต่ก็เล่นต่อ เอิ๊ก เอิ๊ก

ครบสามวันแล้ว  อืดมาเชียว

จิตนาการไว้ว่าคงออกมาสวย  แต่ถ่ายออกมาก็ได้เท่านี้แหละ

เล่นน้ำจนเหนื่อย

มื้อเย็นก็กินร้านอาหารที่รีสอร์ทแหละ

พออิ่มก็เข้าห้องนอน

 

ตอนนอนก็หวั่นในใจ

จะเรื่องอะไรล่ะที่คนเราคิดถึงเมื่อไปนอนนอกสถานที่น่ะ

ไม่ได้กลัวนะแต่มันนอกสถานที่ก็มีหวั่นๆเล็กน้อย

มันมีอยู่สามเตียง เรานอนคนเดียวเตียงนึงเต็มๆ 

คนอื่นเค้านอนก็เป็นคู่  แต่เรามันชั่งโดดเดี่ยว เดียวดาย  คนมีคู่ไม่รู้ T.T

สวดมนต์อย่างเช่นทุกวัน

Mp3 ก็อุดหู  ไม่อยากได้ยินอะไรน่ะ

ตื่นมาเที่ยงคืนนิดๆ ส่งข้อความอวยพรวันเกิดให้คนรู้จัก แล้วก็รีบหลับ

 

และก็ผ่านไปในคืนที่หนึ่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถาม

เที่ยวยังไง??  ไม่อึดอัดใจหรอ??

ตอบ

ไม่รู้สิ  เฉยๆ  ได้เที่ยวก็ลืมอะไรได้หลายๆอย่าง

 

 

 

 

อคติหรอ????

ไม่รู้ไปลืมไว้ที่ไหน

สงสัยลืมไว้ที่สนามบินสุวรรณภูมิมั้ง ^^