รับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์

จากวันนั้น

ฉันจากที่นี่ไปนานเท่าไหร่ไม่รู้

ลองหันมองดู อะไร อะไร ยังเหมือนเดิม

ท้องฟ้าค่อยๆมืด

ภายนอกที่หยุดนิ่ง ทำให้ภายในใจคิดอะไรไปมากมาย

เดินขึ้นไปบนห้อง

หัวเตียงยังเต็มไปด้วยหนังสือกองโต

กระเป๋านักเรียนที่ถูกแบไว้ บนที่นอน ที่ไม่มีคนนอน

ปลายเตียงยังคงเต็มไปด้วยกระดาษสีคละสี กล่องหลากหลายใบ

มันเคยเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น

ล้มตัวลงนอน

เอื้อมมือไปเปิดกระเป๋าเสริม ใบที่ไม่เคยซัก

หยิบอัลบัมรูปในนั้นออกมา

อัลบัมรูป ที่มีใครอยู่ไม่มากเท่าไหร่

วันนี้มันก็ยังมีอยู่เท่านั้น

เปิดดู

อยู่คนเดียว

รูปหนึ่งใบ  ทำให้ภาพในวันที่ผ่านพ้นย้อนคืนมา

กล่องไม้ใบหนึ่งที่ปลายเตียง

ถูกเปิดออกอีกครั้ง

สมุดเล่มเล็ก เล็ก ที่อยู่ในนั้น

ฉันได้อ่านผ่านสายตาจนนับครั้งไม่ถ้วน

แต่ฉันก็ไม่เบื่อ

น้ำตาที่คลอ

อาจไม่ได้หมายความว่าเสียใจอะไร

เพียงแต่...

คิดถึง

คิดถึงในหลายสิ่งหลายอย่าง

หากใครคนหนึ่ง

เปรียบกับต้นไม้ ที่คอยให้ออกซิเจนกับฉัน

วันนี้

ต้นไม้ต้นนั้นหายไป

ฉันขาดอากาศ หายใจไม่ได้

เครื่องช่วยหายใจ

เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันหายใจได้อยู่

ต้นไม้หายไปแล้ว

แต่

ความทรงจำเก่าๆยังคงอยู่

มีเพียงความทรงจำเหล่านั้น

ที่จะเป็นเครื่องช่วยหายใจ

ให้ฉันหายใจได้อีกต่อไป

ในความทรงจำสีจาง จาง